واقعا این قدر قضیه جدی است؟
اما اگر فکر می کنید که معنای همة این حرف ها و مطالعات و پژوهش ها این است که فقط باید در خانه بمانید یا نهایتا در محیط های به شدت استریلیزه شده باشید، بد نیست که نگاهی به کتاب آنتونی هیلتون بیندازید. (چون می دانیم کتابش را ندارید، خودمان به تان می گوییم!)
هیلتون، میکروبیولوژیست دانشگاه آستون در بیرمنگام است و اهمیت زیادی به این نمی دهد که روی میز کارش اسپری الکل یا یک دوجین مادة ضدعفونی بگذارد! او با حرف های جربا موافق نیست و هیچ وقت هم در فنجان یک بار مصرف قهوه نمی نوشد! چرا که معتقد است دهان انسان کلی میکروارگانیسم دارد. مردم هر روز باهمدیگر روبوسی می کنند و اصلا هم به این خاطر نمی میرند. ما میلیون ها سال در کنار میکروب ها با شادی و خوشی زندگی کرده ایم. وقتی خیلی هاشان برای ما هیچ ضرری ندارند، چرا باید برای کشتن شان این قدر مصر باشیم؟ او می گوید اگر این ها واقعا یک مشکل باشند، چرا همة کارمندان ادارات آسم ندارند یا از عفونت های باکتریال رنج نمی برند؟ البته هیلتون برای حرف هایش دلیل هم دارد و همین طور الکی حکم صادر نمی کند.
او تحقیقی بر روی باکتری های موجود در کیبورد ها انجام داده تا ببیند در بین آن ها اینتروباکتریاس پیدا می شود یا نه، تا اگر جوابش مثبت بود، به حقیقت وجود فضولات آلایندة مضر در آن ها گردن نهد. آن ها گرد و غبار اطراف هر کلید (از A تا Z) را جمع آوری کردند و همان طور که انتظار می رفت، دیدند که تعداد باکتری های اطراف کلید پرکاربردA بیشتر از باکتری های اطراف کلید کم کاربرد Z است. (۱۵۰ سلول در مقابل ۳۰ سلول) گرچه بیشتر این باکتری ها می توانستند باعث به وجود آمدن جوش های پوستی شوند، اما فقط ۳ درصد باکتری های اطراف کلید A به اینتروباکتریاس آلوده بودند! درجة این آلودگی و خطری که به واسطة آن سلامت شما را تهدید می کند، با زمانی که انگشت شست خود را می مکید، هیچ فرقی ندارد!
پایگاه فرهنگی هنری روز

No related posts.