حسن رحیم‌پور، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس در گفت‌وگو با خبرنگار فارس درباره نویسندگان پس از انقلاب گفت: معتقدم نسل نویسندگان پس از انقلاب به بلوغ ادبی نرسیده‌اند، البته دلیل این سخن آن نسیت که خود در گروه نویسندگان قبل یا بعد از انقلاب قرار دارم.
این نویسنده ادامه داد: البته نسلی خاص از جلال آل احمد و هدایت و بزرگ علوی ظهور کردند که با تنگناهای خاصی به یک مکتب رسیدند که یا نشأت گرفته از اروپا و جریانات بعد از رنسانس بود و یا اینکه جو خاصی در کشور برقرار شد که توانستند در زمان خفقان به یک تکامل ادبی رسیده، جاودانه و صاحب سبک شوند.
نویسنده کتاب نویسنده کتاب «زندگی خوب بود» اظهار داشت: متاسفانه نویسندگان بعد از انقلاب هیچکدام نتوانستند به آن بلوغ ادبی مد نظر برسند، اگر در این راستا اینترنت و کامپیوتر را مقصر ندانیم باید یادآور شویم که به طور کلی در دنیا مردم گرایش کمتری به کتاب دارند، و بر همین اساس نویسندگان پس از انقلاب نتوانستند برای خود خواننده فراهم کنند.
رحیم‌پور در ادامه درباره شرایط جامعه برای اقبال نشان دادن به رمان و نمایشنامه افزود: مهم‌ترین زخمه‌ای که بر تار وجود یک هنرمند وارد شده و آن را فریاد می‌کند «درد» و «عشق» است. درد هنگامی است که هنرمند در اطراف خود دیگران را در اندوه، فقر، فشار و خفقان می‌بیند. این درد باعث می‌شود که هنرمند فریاد کند، از سویی ماندگارترین فریادی که این زخمه بر هنرمند وارد می‌کند «عشق» است.
رحیم‌پور در این راستا درباره «عشق» هنرمند تصریح کرد: عشق به اجتماع، عشق به فرد، عشق به مردم با عشق به خدا شروع می‌شود که این عشق در کنار درد به تکامل می‌رساند، وقتی سخنی به قول سعدی: "از دل برآید لاجرم بر دل خواهد نشست " پس لاجرم این درد مشترک را فریاد می‌زند.
وی در ادامه نظرش را درباره آثار ادبی به خصوص ادبیات داستانی که در رابطه با جنگ نوشته شده‌اند و این که آثار مطلوبی هستند یا نه جنین عنوان کرد: در این مورد هم متاسفانه آثار نویسندگان کمتر از انگشتان دست است، این نظر بنده به سبب داشتن دید منفی به این موضوع نیست، به خاطر اینکه هشت سال دفاع مقدس می‌توانست فریادها و تلخی‌های فراوانی را منعکس کند.
وی در ادامه افزود: برخی معتقدند همه رزمندگان ما در جبهه نویسنده نبودند، اما در پشت جبهه و پشت خط چرا برخی قلم به دست نشدند؟ ما شاهد بمباران شهرها بودیم، البته ادیبان نسل بنده در پیش از انقلاب هم این تلخی و ناگواری را چشیده و با چشم رویت و حس کردند، اما آن‌ها هم نتوانستند این حس را منتقل کنند؛ متأسفانه هر چه فاصله نویسندگان با جنگ هشت ساله بیشتر می‌شود حوادث، مشاهدات و رخدادها به فراموشی سپرده می‌شود، نویسندگان ما کمتر توانستند آثار ماندگار و دلنشین و جاودانه ارائه و خلق کنند.
وی در مورد رسیدن به نقطه مطلوب ادبیات جنگ اضافه کرد: به قول «فروغ فرخزاد»: "نوشتن یک موضوع ارادی نیست "، حداقل نیمی از آن نمی‌تواند ارادی باشد، یک هنرمند باید به طور کلی در آن حالت خاص قرار بگیرد تا بتواند حوادث و رویدادها را منعکس کند، در بسیاری از زمان‌ها اگر هنرمند نتواند طوفان‌های جامعه را انعکاس دهد و نویسنده هم نتواند بگوید، این یعنی سکوت کردن و خودسانسوری و این مسئله بزرگ‌ترین ضربه‌ای است که بر دل و قلم هنرمند وارد می‌شود.
این نویسنده در پایان گفت‌ و گو در مورد خصوصیاتی که باعث ماندگاری اثر می‌شود، خاطرنشان کرد: آثاری از این دست طبیعتا هر چه به مردم نزدیک‌تر و از صداقت برخوردار باشند آثاری ماندگار خواهند بود. بزرگ‌ترین ایراد وارد شده بر دو هزار کتاب نوشته شده ادبیات دفاع مقدس خروج از واقعیت است.
 
پایگاه فرهنگی هنری روز

No related posts.